Fatih Pense's Blog

Seth Godin Hayalleri Çalmayı Bırakın (Çeviri)

Tüm Bölümleri Gör

Türkçe

1. Önsöz: Eğitim dönüştürdü

Bu manifestoyu bitirirken, bir arkadaşım beni Manhattan’da bir okul ağı olan “Harlem Village Academies”e davet etti.

Harlem büyük bir yer, Amerika’daki çoğu kasabadan daha büyük. Bu büyüklükte bir nüfusa genelleme yapmak çok zor, ancak ev gelirleri bir mil uzaktaki ev gelirlerinin yarısından daha az, işsizlik kayda değer şekilde daha yüksek ve çoğu (bu topluluğun içinde ve dışında) ümidini yitirmiş durumda.

Bir milyon film, bizi Doğu Harlem’deki bir okuldan neler bekleyebileceğimiz konusunda eğitti. Okuldan beklenen şey, yetersiz bütçeye sahip bir işleme tesisi olması: zar zor görevini yerine getiren, kötü tutumlu, tartışmaya açık güvenlikli ve herşeyden önemlisi çok az öğrenmenin gerçekleştiği bir tesis.

Eğitim sistemimizin geleceğini keşfetmek için nadiren gideceğiniz bir yer.

Nesiller boyunca, toplumumuz bu tür topluluklara dedi ki, “işte size biraz öğretmen(ama yeterince değil) ve işte biraz para (ama yeterince değil) ve işte bizim beklentilerimiz (çok düşük)… haydi yapabileceğinizin en iyisini yapın.” Çok az insan bu plan çalışmadığında şaşırır.

Son on yıl içinde, toplumumuzun internet ve bağlantı ekonomisinin etkisiyle nasıl kökten değiştiğine dair bir düzineden fazla kitap yazdım. Çoğunlukla insanlara göstermeye çalıştığım şey, tam da temel gerçekler sandığımız şeylerin, aslında son derece yakın zamana ait icadlar olduğu ve çok uzun sürmelerinin zor oluşuydu. Kitlesel pazarlama, kitlesel markalar, kitlesel iletişim, tepeden inme medya ve TV-endüsti kompleksi, çoğu insanın beklemeye eğitildiği gibi, geleceğimizin yapıtaşları değildi. Bunu tam ortasındayken görmek genellikle zordur.

Bu manifestoda, tepeden inme, endüstrileşmiş okul sisteminin de aynı derecede(ve çok güzel sebeplerle) tehdit altında olduğunu savunacağım. Erişimin zorluğu ve kıtlığı, bağlantı ekonomisi tarafından yok edildi. Tam da aynı zamanda mezunlarda ihtiyaç duyduğumuz yetenek ve yaklaşımlar değişiyor.

İnternet bu değişimlerin çoğunun gerçekleşmesine katkıda bulunurken, ziyaret ettiğim “Harlem Village Academy” okulunda, ve bu manifestoda da web’den çok birşey görmeyeceksiniz. HVA basitçe insanlar ve onlara nasıl davranılması gerektiği hakkında. Tepeden inme, öğrencileri işleme endüstriyel yaklaşımını bırakıp, son derece insani son derece kişisel ve son derece güçlü araç serileri kullanarak, yeni bir lider nesli ortaya çıkarmayı kucaklamak hakkında.

Deborak Kenny ve onun HVA’daki takımının başardığı sonucu yakalamanın, kelimenin tam manasıyla binlerce yolu var. Yöntem beni ilgilendirmiyor, çıktı ilgilendiriyor..

O gün gördüğüm, sıralarında öne doğru eğilen öğrenciler, dikkat vermeyi seçmiş öğrenciler. Yaptığı işe bağlı öğretmenler gördüm, çünkü onlar da aynı seçimi yapmışlardı. Çünkü onlar öğrenmeyi isteyen öğrencilere öğretme ayrıcalığıyla heyecanlanmışlardı.

En başarılı okulların iki avantajı bol paraya ve önceden seçilmiş, motive öğrencilere sahip olmasıdır. Altını çizmek gerekir ki HVA öğrencilerini seçmiyor, kura ile rastgele atanıyorlar. Aynı zamanda HVA New York’daki tipik bir kamu okulundan daha düşük bir öğrenci başına düşen bütçeye sahip. HVA işe yarıyor çünkü, en yetenekli öğretmenleri çekecek bir iş yeri kültürünü nasıl yaratacaklarını anlamışlar, aidiyet kültürünü, özgürlük ve sorumluluk kültürünü geliştiriyor, besliyorlar ve durmaksızın bu tutkuyu öğrencilere aktarıyorlar.

Maestro Ben Zander bir çocuğun müziği sevmeyi sahiden öğrendiğinde gerçekleşen dönüşüm üzerine konuşuyor. Bir yıl, iki yıl, hatta üç yıl boyunca çocuk аzimle ilerliyor. Her tele vuruyor, her notaya basıyor ve hepsine ter döküyor.

Sonra pes ediyor.

Az bir kısmı haricinde. Tutkulu azınlık. Önemseyen, seven azınlık.

O çocuklar öne eğilip çalmaya başlıyorlar. Önemsiyor gibi çalıyorlar, çünkü önemsiyorlar. Ve öne eğildikçe, bağlandıkça, kendilerini piyano oturağından kaldırıyorlar, birden ,Ben’in deyimiyle, “tek kalçayla çalan” oluyorlar.*

Önemli ve fark edermiş gibi çalmak.

Üniversiteler, Deborah’ın okulundan mezun olan çocukları kapmak için yarışıyorlar ve hiç kuşkum yok ki HVA mezunlarının - öğrenmeyi ve vermeyi önemseyen “tek kalçayla çalan”ların - önderliğini ve katkısını yakında duyacağız. Çünkü bu önemli.

English

1. Preface: Education transformed

As I was finishing this manifesto, a friend invited me to visit the Harlem Village Academies, a network of charter schools in Manhattan.

Harlem is a big place, bigger than most towns in the United States. It’s difficult to generalize about a population this big, but household incomes are less than half of what they are just a mile away, unemployment is significantly higher and many (in and out of the community) have given up hope.

A million movies have trained us about what to expect from a school in East Harlem. The school is supposed to be an underfunded processing facility, barely functioning, with bad behavior, questionable security and most of all, very little learning.

Hardly the place you’d go to discover a future of our education system.

For generations, our society has said to communities like this one, “here are some teachers (but not enough) and here is some money (but not enough) and here are our expectations (very low)… go do your best.” Few people are surprised when this plan doesn’t work.

Over the last ten years, I’ve written more than a dozen books about how our society is being fundamentally changed by the impact of the internet and the connection economy. Mostly I’ve tried to point out to people that the very things we assumed to be baseline truths were in fact fairly recent inventions and unlikely to last much longer. I’ve argued that mass marketing, mass brands, mass communication, top-down media and the TV-industrial complex weren’t the pillars of our future that many were trained to expect. It’s often difficult to see that when you’re in the middle of it.

In this manifesto, I’m going to argue that top-down industrialized schooling is just as threatened, and for very good reasons. Scarcity of access is destroyed by the connection economy, at the very same time the skills and attitudes we need from our graduates are changing.

While the internet has allowed many of these changes to happen, you won’t see much of the web at the Harlem Village Academy school I visited, and not so much of it in this manifesto, either. The HVA is simply about people and the way they should be treated. It’s about abandoning a top-down industrial approach to processing students and embracing a very human, very personal and very powerful series of tools to produce a new generation of leaders.

There are literally thousands of ways to accomplish the result that Deborah Kenny and her team at HVA have accomplished. The method doesn’t matter to me, the outcome does. What I saw that day were students leaning forward in their seats, choosing to pay attention. I saw teachers engaged because they chose to as well, because they were thrilled at the privilege of teaching kids who wanted to be taught.

The two advantages most successful schools have are plenty of money and a pre-selected, motivated student body. It’s worth highlighting that the HVA doesn’t get to choose its students, they are randomly assigned by lottery. And the HVA receives less funding per student than the typical public school in New York. HVA works because they have figured out how to create a workplace culture that attracts the most talented teachers, fosters a culture of ownership, freedom and accountability, and then relentlessly transfers this passion to their students.

Maestro Ben Zander talks about the transformation that happens when a kid actually learns to love music. For one year, two years, even three years, the kid trudges along. He hits every pulse, pounds every note and sweats the whole thing out.

Then he quits.

Except a few. The few with passion. The few who care.

Those kids lean forward and begin to play. They play as if they care, because they do. And as they lean forward, as they connect, they lift themselves off the piano seat, suddenly becoming, as Ben calls them, one-buttock players.

Playing as if it matters.

Colleges are fighting to recruit the kids who graduate from Deborah’s school and I have no doubt that we’ll soon be hearing of the leadership and contribution of the HVA alumni — one-buttock players who care about learning and giving. Because it matters.